Hayalbesigi's Blog

KAOS (Bir başkasının hisleri için yazıldı)

hayalbesigi — Wed, 23 Dec 2009 17:52:02 +0000

Semada güneş batıyor alemlerde karanlığın aksi
Odamda karanlığa inat güneş doğuyor,kulağımda yağmurun sesi
Düşüncelerimde gelgitler,gözlerim bulanık,olanlar yakar içimi
Mekanlar değişir,mevsimler değişir bir de ben değişirim ümitli…

Geçmiş elemleriyle doldurur içimi
Bense anımı kollayan bilmeceler etrafında dolanırım sürekli
Sorular cevaplar, bilinenler bilinmeyenler
Sonra…
Unutursun derler,unutmazsın,unutamazsın,
Acılar yakar yüreği,sen sadece direnirsin
Sonra bir an yaşarsın;
Yalnızlıklar içinde mutluluk arayanlar gibi
Sonra bir bakarsın…
Varlığını kabul etmediğin topluluklar içinde
Mutluluğu sorarsın, bilinmezliklerle konuşursun
Ama nafile cevap alamazsın….

Çevrem başka bilir beni, bilmezler ki ben başkar yerdeyim
Yüzümde alaycı bir gülümseme içimde sıcak bir elem
Ve gözlerimde akamayan yaşların hesapsızlığı…

Yıllar hayat yolunu yarılatır ama yıllar başka insan oluşturur
Geçmişin soğuk kucağında büyüyen bir bedenim
Şimdi ise kaosun içinden çıkmış bir düzendeyim
Yıllar büyümeyi,
Geçmişin soğuk kucağı direnmeyi,gücü
Kaos bir ortam ise düzenin nasıl olabileceğini,
Cesareti öğretti…

Hayat…
Kaostan düzene geçti şimdi yine bir kaos içinde,
Tıp ki bu dizeler gibi,
Tıp ki hayatımın mısralara naks edilişi gibi..
Bu mısralar hatırlatır hayatımı,
Bu mevsimler hatırlatır geçmiş karmaşıklığını
Mevsimler de şaşırmış ben nasıl üşümeyeyim
Gelecek ümitsiz ben nasıl endişelenmeyeyim
Sormayın,soruşturmayın bu beni,
Dışım sahte cümleler kursun sizlere,
Içimdeki cümleler sussun bilmesin hiçkimse..

Işte geçmişim,işte anım,işte geleceğim
Hayat yolu bu bedene dur diyene kadar
Ümit penceresinden beni ve sizleri izleyeceğim…

Gecenin Bekçisi Düşünceler

hayalbesigi — Tue, 17 Nov 2009 22:59:44 +0000

Dört duvar arasında sabahın gelmesi için gecenin bekçiliğini yapıyorum bu gece. Elimde kalemim ama düşüncelerim donuk,sözlerim kurgusuz. Gözlerim kağıda odaklı başım eğik,sol elimin altında bir beyaz kağıt, sağ elimde ters çevrilmiş bir kalem, kulağımdaki ses tık tık tık… Içim burkuluyor ve gönülden gelen saf bir gözyaşı damlıyor gönül kurgumu bekleyen temiz sayfama. Önce dairesel şekiller çiziyor kağıdıma, aynı noktaya denk düşenler ise kağıdımda gittikçe katmanlar oluşturuyor. Bazı damlalar ise etrafa dağılıyor şımarıkça. Katmanlar giderek çukurlaşmaya başlıyor. Öylesine alışıyorumki bu yazıya ellerim mani olamıyor gözlerime, akıttıkça akıtıyorum. Gönül söylüyor göz yaşım yazıyor,akıl düşünmüyor duygular dile geliyor lisansız; yani kağıdımla göz yaşım arasında ebediyen saklı olacak bir sır doğuyor. Ardında bir ölüm geliyor. Kağıdım, zaman ilerledikçe içine çekiyor göz yaşımı çektikçe kuruyor kağıdım. Benim bile bilmediğim bir sır perdelenir ardından,beyaz bir karanlığa bürünür gönül söyleşim. Kulağımda yine bir ses tık tık,bu sefer daha tok bir ses. Temiz yürekli hayran olduğum bir kadın elinde Türk kahvesiyle sessizce gelir yanıma. Halimden anlamış bir şekilde iki gözümden de öper ardında anlamlı gözlerime bakar, gözlerini sıkıca yumar ve iç çekerek gönülsüz ayrılır hanemden.

Ilk yudumumu almadan önce iç çekerek açıyorum ve dinlemeye başlıyorum bab-ı esrarı. Kulağımda bu sefer iç yakan bir ses. Ayağa kalkıp pencerenin önüne geliyorum beyaz perdeyi aralıyorum ve bekçiliğini yaptığım karanlığı yeniden tanıyorum. O sırada elimdeki fincandan karanlığı yudunmluyorum. Bu sefer bu geceye özel acı bir karanlık yakıyor içimi ve sertçe geçiyor boğazımdan ama bir daha yudumlamak istiyorum o karanlığı. Ve içiyorum içiyorum. Karanlığa ait gökyüzü neden göremiyorum seni sabahki gibi ? Neden göstermiyosun bana yüzünü? Ben mi ulaşayım sana yoksa öylece senin çıkagelmeni mi beklyeyeim? Bir yudum daha alıyorum kaderimden. Kaderim bilinmeyenlerin içinde bulunduğu karanlık gibi orada bir perdenin arkasında. Benim kaderim,sırrım, bu kahvenin içindeki kara suda,kara suyun altında sessizce dibe çökmüş beni beklemede. Kaderim, işte elimdeki şu fincan kahve gibi. Bilirim ki kahve çökmüştür dibe ama içimdeki merak ona ulaşmaya şevk eder beni çünkü bir sır vardır ortada. Ama o sırra ulaştım mı da kaderimi nasıl yaşacağımı yorumlamak isteyip endişeli veya umutlu yaşamaktan korkarım. Çünkü bu sır ulaşıldığında şaşırtabilen bir sır. Ne yapmalıyım? Kaderi gidişatına bırakarak o kara suyu bitirmeden sırra ulaşmamalı mıyım?
Biraz düşünmeliyim ve iradem kaderimi nasıl şekillendirecek görmeliyim. İradenin oyunu bu,oyuncu ise yine irade. İnsanın kaderi avuçlarındaymış. Evet insana bir an gelir ve insan avuçlarını sımsıkı sıkar, aslında kaderini gizler. Bazen sinirli anında bile avucunu sıkar insan kimi zaman farketmeden kimi zaman farkederek. Kaderini, kendini herkesten her şeyden saklamak ister insan doğası ve görsün istemez bir başkası. Bu insanın kendi kaderi ve gücüdür. Insan bir iradeye sahip olduğu için de seçimlerini bazen kendi yapar ve bu seçimlerinin sonucuna da katlanmayı bilmelidir. Bunun içindir ki isyan edildiğinde ya da bir şey olduğunda hemen kızmak yerine insan iradesince şu ana kadar neler yapmıştır diye düşünmelidir. Çünkü insana bir an gelir ve insan o ana sarılır ve bilindik bilenmedik hallere girebilir. Bu durumdan kurtulmanın bir yolu ise avuçlarını sıkmayı bilenin gücünün farkında olduğudur ve gücünün farkında olan insanın da düşünememesi muhtemel bir şey değildir.
Bir yudum daha alıyorum kahvemden. Bir daha almak üzereyken gözlerim pencere kenarında duran küçük bir böceğe ilişiyor. Biraz ilerliyor duruyor,aynı şeyi yapmaya da devam ediyor ve giderek tavana çıkmak üzere. Seyre dalıyorum onu. Ne yapmalıyım? Onu ,hiç zorluk çekmeden öldürebilirim ve aynı şekilde kurtarabilirim. Bu güç bende var ve bunun farkında olduğum için de o böceği sadece doğaya bırakabilirim. O sırada bir mesaj geliyor bakıyorum telefonuma. Affedilmeyi bekleyen biri ve affetmem için söylediği şeyleri okuyorum. Affetmek… Affetmeli miyim? Affetme yetkisi bende affetmezsem de hiçbir şey yapamaz karşımdaki ve ben affedene kadar belki direnir belki umutsuzluğa düşer tam affedeceğim sırada pes eder. Bir tecelli… O an hayranı olduğum temiz yüzlü annem geliyor hatrıma. Ara ara gözleri nemlenir ve asla affetmem diyen sözlerini işityorum. “Ciğerimi bilerek yakanları ve de yakmaya devam edip başkalarına da zarar verenleri affedemem oğul. Bilirsin gönülden af dilemediler hiçbir zaman, öylesine geçiştirip beni de başkalarını da yakmaya devam ettiler. Bu nasıl özürdür oğul gönülsüz belki de çıkar için,besbelli. Hatalarına aynen devam ediyorlar oğul ben ne yapayım? Nasıl göz yumayım? Değişseler belki bu kadar yanmam belkiler geçer içimden ama iş işten geçmiş gibi duruyor oğul…” bu da başka bir tecelli.

Bir tecelli. Bir yaratıcının tecellisi insana naks ediyor semalardan yeryüzüne. Nurundan bir nur iniyor mücerredden müşahhasa. Bir böceğin kaderi benim irademle mi sınırlı ya da affetmek,affedilmiyor muyuz? Ya kalpleri mühürlü olanlar,onlar affedilmeyecek öyle değil mi? Peki biz insanlar hangilerini yapmakta özgürüz, bu tecellilerin kaçımız farkındayız ya da farkında olup da kaçımız doğru şekilde değerlendirebiliyoruz bu durumu? Kim vermiştir bu özellikleri insana ya da hangilerini kullanmakta özgürüz, farkkettik mi ya da farkında olan da olanların farkındalığına göre mi hareket ediyor? Zıtlıklar … Hayatımız zıtlıklar üzerine kurulu değil mi? Karanlığın yarasa için hayat olduğunu ama aydınlığın görmeyen biri için faydasız olduğunu kim inkar edebilir? Zıtlıklar içinde hayatlarımız… Aydınlık olan mı karanlık olan mı ya da dara düşen insan mı mutlu olan insan mı en çok düşünür? Peki ya hangisi daha çok yazdırır? Mutluluk mu üzüntü mü yoksa sadece yazmak için mi yazar insan ve olmayanı oldurur? Oldurmak veya oluşturmak. Olmayanı oluşturmak. Işte başka bir tecelli… Kim vermiştir bu özellikleri düşündük mü ya da kaçımız en güzel şekilde kullanabilik bu özellikleri? Şimdi geçiyor içimden şu mısralar..

Uzaklaşır olmasa sözüm dilim
Sırnaşır savunmasıza sözüm dilim
Bir vicdan bırakır uzaklaşan, bir ah çekerim
Geç uyanırım amma başlar tatlı matemim

Rüzgarın tenimdeki hissi geçmişin nefesi
Her yüreğin sesi birer Necip gibi..
Bir hayat var,bildiğim kadarıyla ebedi.

Bir anda düşüncelerimle öylece kalakalıyorum. Beklemediğim bir sessizlik dolduruyor odamın etrafını ve de düşüncelerimi. O ses kayboluyor. O ses? Babı esrar,ney sesi… Ama o gitse de ben bıraktıklarıyla salınıyorum. Kahvem… Sırrını keşfetmeye bir yudumluk anın kalmış. Ama sana ulaşmayacağım şimdi. Bekleyeceğim. Yaratılmadan önce de beklemede değil miydi ruh? Ve yaratıldı insan kimisi öldü, onların ruhları kıyameti beklemede, kimi yaşayanlar da bedenleriyle ölümü, ruhlarıyla yine kıyameti beklemede.. Kısacası hayat biz farkında olmadan beklemeyi bir yerde sabretmeyi öğretmiş olmuyor mu bizlere? Bir yerde farkında olmadan beklemek diğer yanda ise yaptığım gibi farkında olup beklemek. Bu oyunda iradem beklemeyi seçti sonuçlar ise hiç kuşkusuz kabulümdür.

Tekerrür…

hayalbesigi — Sun, 01 Nov 2009 20:00:09 +0000

Tekerrür?
Hayat sahnesi ve oyuncular,
Alışılagelmiş yaşantılar,olaylar..
Ve bir son amaaa….
Başlangıca uygun bir son
Bir tekerrür..

Bir başlangıç vardı
Hayat ise şöyle böyleydi
Ve bir ilk oldu yaşantı değişti
Peki başlangıç aynı mı kaldı ?
Cevap bana göre evet sana göre hayır
Ya da tam tersi mi oldu?
Peki bu devre nedir..?
Bir giriş gelişme ya da bir sonuç hazırlığı mı?
Oyunlar,senaryolar hep aynı yerdeler
Peki kim farkeder ?
Neyi mi ?
Tekerrürü…

Işte bir son..
Işte bir sonuç..
Işte bağlantılar..
Kuralsızlık olmaz mı ?
Kural tanımasa insan
Ve fark etse
Alışılagelmişlerin dışında olduğunu
Fart etmek…?

Işte başlangıca dönüyor hayat
Nasıl bir çizgi?
Başlangıç ve son aynı?
Arada olanlar bir bilmece
Bir yol…
Ve başlangıç tekerrürde
Birer birer dizilir insanın önüne
Ve insan ancak
Düşününce anlar
Bir tekerrür…….
Insan,
Belki güler belki ağlar
Belki de şükreder..

Bu sonu hazırlayan Yaradan,
Ve yola baş koyan bir irade,
Iradenin oyunu bu,
Oyunucu yine irade..
Güler misin ağlar mısın ?

Ölüm..

hayalbesigi — Sun, 18 Oct 2009 20:05:35 +0000

Ölümün soğuk yorganına sarılmış şimdi beden
Düşünceleri bencil şekilde çalışır olmuş
Faniyken insanlar için çarpan bu yürek
Şimdi kendisi için atar olmuş
Arkada ağlayanlar ağıtsız duramayanlar
Boş geliyor bunlar bu soğuk bedene
Çığlıkları duyamıyor çünkü istemiyor
Karmaşıklığın içinde yorulmuş bedenin size söyleyebileceği ne olabilir ki
Yorganımdadır tüm cevaplarım
Üzerime yağan her bir kara yağmurdan
Üzerimde büyüyen her bir yeşillikten
Ve her yokluğumda düşüncelerinizin esirisiniz
Şimdi yolculuk derler ya buna
Ben de söylüyorum
Evet yolculuktayım ama sadece ben biliyorum
Yaşayanlara yasak olan bir bölgedeyim ,
İşte şimdi tadıyorum…..

VuSLaT Şarabı… ( bir arkadaşın duygularına ithafen)

hayalbesigi — Thu, 15 Oct 2009 16:53:07 +0000

Bir geçmiş bırakıyorum arkamda…içinde acı,hüzün ve sevinçli bir geçmiş….
Bakıyorum geçmişime de benden acaba neler değişmiş diye düşünüyorum..ve seni hatırlıyorum şimdi… rüzgarın ıslığıyla çağırşını ve benim rüzgara karşı cesurca ve yalnız yürüşümü. Çünkü yıllanmış şarap gibi sevmiştim seni..ve elveda diyemiyordum gözlerine…çünkü yanlışlarına rağmen her defasında aşk şarabından içerek sarhoşun oluyordum.. Taki sunduğun vuslat kadehini bana uzatana dek.. ta ki vuslat kedehinin elimde parçalanmasına dek.. yere damlıyor hem aşk şarabı hem de sakladığım buhranım.. karışıyor birbirine ve buhranım kaplıyor her yanı, galip geliyor aşka.. işte yeni bir uyanış yaşıyorum o an… ve elveda diyorum seninle olan düşlerime… yerdeki cam parçaları geri döndürmez seni…. İstemem kırık bir kadeh, elimi uzatamam korkarım…
Bir gelecek alıyorum hayattan… içinde yeşilliğiyle,güzelliği ile ve ardından gelen geceye bırakıyorum…
Tekrardan gözelirimi yumuyorum… ama hayale dalmak için değil… geçmişi tamamen silmeğe kendimi adamak için… seni unutmak için… ve uyanıyorum yeniden… gözlerimi açtığımda bahar gözlerimin önünde ve baharın tebessümüyle canlanmıştım yeniden… kışla savaşmaya,o galip gelse de kimi zaman beraber doğup beraber ölmeye söz vermiştik… bir yıkılış değildi bu, kendini bulmaydı.. işte doğru yaşamak böyle bir şeydi.. masumiyetine kapılmıştı gönlüm ve her onu keşfedişimde, baharın getirdiği fark edemediğim çiçekleri görünce yeniden hayran oluyordum.. nasıl bir şeydir bu Allah’ım.. bir yürek bu kadar mı titrer, hüznüne bu kadar mı kendini kaptırır mahvolur… severse böyle mi sever… tesadüf değil,hayal değil,başkası da değil biliyorum… ve sadece sana geliyorum.. ve daim olacak vuslat şarabından içerken işitiyorum rüzgarın getirdiği ıslığı ve ben arkama bile bakmadan yudum yudum içiyorum aşk şarabını… ve bil ki ben seni geçmiş aks etse de hayatıma arkama bakmayacak kadar gerçekten çok seviyorum…..

GölgeleriN İzinİ SürdüM BugüN….

hayalbesigi — Thu, 15 Oct 2009 16:42:03 +0000

Senin için gün batımını kıskanan gözlerimi yavaşça yumdum… Önce karanlıktan korktum… her şey sukut etmişti ve cisimlerin aslından değişik göründüğünü biliyordum ama göremiyordum,çünkü gözlerimi açmıyordum,kendimin hakimi olmuştum.… ve ben bukaranlık içindeyken biliyordum ki seni görebilcektim.. kararlıydım.. bu sefer titreyen gözerlimi daha sıkı yumdum.. yumdukça gözlerim acıdı.. daha da yumdukça kalbim yandı.. kalbim yandıkça seni bir kez daha ve bir kez daha düşündüm.. şimdi ise kendi gecemde, saklı olan güneş, ışığını veriyordu ayıma..hak ediyordu bugün doğmayı ,bana gözükmeyi…. ve şimdi seni görebiliyordum.. şimdi anladığım ne biliyor musun? ben her şeye sen olduğun için,seni düşündüğüm için,senin düşüncelerinde varolduğumu bildiğim için, ve benimle paylaştığın o güzel,insanı insan yapan değerleri hatırlatan,içimdeki manevi aşkı kuvvetlendiren sözlerinle kendime yol aldığım için,daha güzel bakıyormuşum..bunu şimdi daha iyi anlıyorum.. bana senin gibi bir ay,senin gibi bir yar gerekmiş… gün boyu yürüyordum önceleri meçhul denilen yere… zaman geçtikçe gölgem uzuyor,gölgem uzadıkça ben daha çok düşünüyordum.. neden yürüyordum, neden meçhule gidenlere ortak olmuştum,neden bu gölge uzayışını önceleri fark edememiştim ve neden yanlış kişilere sormuştum bunları? O zamanlar bilmiyordum… şimdi ise cevabını ikimizde biliyoruz… ne diyorum biliyor musun? seni benimkalbime emanet eden, seni benim karşıma çıkaran,o gün seni görmem için,seni tanımam için diğer şeylere engel koyan Mevlam’a şükürler olsun…

Kaderimiz Bir Fincan Kahve Gibi….

hayalbesigi — Wed, 14 Oct 2009 19:17:23 +0000

Bir kahve gibi kaderimiz. Biliriz kahve çökmüştür dibe ama biz o kadere ulaşmak için içer içer içeriz… Sır nerdedir? İnsan, bilir kaderini yaşayacağını ve bir kaderi olduğuna inanır ama kaderini önceden göremez. Nasıl ki fincanın dibine çöken kahve gibi. Işte sır fincan dibine çöken kahvededir. İnsan ona ulaştı mı,bu sefer daha da ne olacağını merak eder. Geleceği o dipte gördüğü kahveye bağlamaya çalışır. Bazen ona göre hareket eder bazen ise içindeki merakı öldürür ve kaderini gidişata bırakır. Bazen ise dibi görmemek için suyu tam içmeyiz. O gizi bırakırız oraya.
Insanın kaderi avuçlarındadır. Bazen öyle bir an gelir ki avuçlarını sımsıkı sıkar insan, kaderini gizler, herkesten,her şeyden saklamak ister. Görsün istemez bir başkası. Kendi kaderidir, kendi gücüdür. Bazen kadere yön verir insan. Bu yüzden insan seçimlerinin sonucuna katlanmak zorundadır. Isyan,kızmak ne hadde? Ama bilinir. Öyle bir an gelir ki insana… İnsan o ana sarılır ve anın kollarında bilindik bilinmedik hallere girer. Kurtulmak nasıldır? Bunu da yaşam,kader öğretir. Avuçlarını sıkmayı bilen insan gücünün farkındadır. Gücünün farkında olan insanın düşünememesi muhtemel bir şey değildir. Bazen tek başına yol öğrenir bazen bir bilgedir (dost,arkadaş,yol gösteren) yol gösteren. Sözümün bittiği yerdir artık vs vs vs vs..

BEKLEMEK…

hayalbesigi — Tue, 13 Oct 2009 20:27:27 +0000

Beklemenin gayesi..Beklemek… Yaratılmadan önce beklemedeydi ruh.. Ve yaratıldı insan…Kimisi öldü, onların ruhları kıyameti beklemede, kimi yaşayanlar da bedenleriyle ölümü, ruhlarıyla yine kıyameti beklemede.. Kısacası hayat biz farkında olmadan beklemeyi bir yerde sabretmeyi öğretmiş oluyor bizlere.. Ama anlamadığımız bir bekleyiş.. Ölümü beklemek istemeyiz vs vs vs vs vs
Beklemek zamanla anlaşmış bir şekilde ilerliyor.. An geliyor insan diyor “Beklerim.. Hem de seve seve.. Biliyorum çünkü sonunda umut var.” Böyle olunca o kişi için zaman göz açıp kapayıncaya kadar geçiyor,istisnalar dışında. İnsanı beklemeye sabrettiren şeyin, sonunda kavuşulacak umudun olduğunu düşünüyorum..
Bazen ise beklemek,sabretmek o kadar zor gelir ki insana.. Yeterince sabrettiğin için artık sabredemediğini düşünürsün. Bir anda olsun bitsin dersin.. Her şey bir anda olsun beklemek olmasın..
Bir yerde farkında olmadan beklemek bir yerde farkında olup beklemek… İnsan değişik ama en değerli varlık..
İnsan bir muamma.. Muammayı çözüp de sölemeyene aşk olsun…

Kifayetsiz..

hayalbesigi — Tue, 13 Oct 2009 15:10:46 +0000

Ne dert uçuruma kendi gider ne de kendini umutlandırır
Sadece yok edilmeyi bekler
Çünkü..
Mevcudiyetinin sebebini bilir..

Bir bilen var bir bilmeyen
Bilen öğretemez bilmeyene
Çünkü..
Beşerdedir bulma yetisi aklı onun içindir

Bir yaratan vardır…..

Bu şiirde ne söz biter ne sayfa yeter
Anlamak isteyene bir cümle de yeter bir kelime de

Bir şarkı Bir söz

hayalbesigi — Tue, 13 Oct 2009 15:08:33 +0000

Dinliyorum…
Bir şarkı cephesine yerleştiriyor beni
Ve ben bir yazıyorum bir siliyorum
Bir hayat buluyorum bir ölüyorum

Yüzümdeki çizgilere bilinmeyen karanlıklar çökmüş
Dilim söylemeyi unutmuş,elim inşada çekinir olmuş

Biliyorum…
Şarkı beni yarıda bırakacak
Ve ben hala dinliyormuşum gibi salınıp duracağım

Bildiğim kimsenin bilmedikleri
Söylediklerim lalemdekilerin çeyreği
Okuduklarınız bir karmaşanın gerçeği….

Peki ya yazdıklarım doğru mu gerçek mi ?